Phantasmagoria

Wat zijn schaduwen? Zijn ze slechts de afwezigheid van licht, of hebben ze een eigen, ongrijpbare essentie? In Phantasmagoria bewegen schaduwen tussen werkelijkheid en illusie. Ze kruipen over muren, versmelten met structuren en trekken contouren die zowel aanwezig als vluchtig zijn. Ze veranderen met het licht, vervormen en verdwijnen, zonder ooit echt vast te liggen. Zijn schaduwen minder echt dan het object zelf? Of zijn ze een even wezenlijk deel van wat we zien? Is het object ook niet slechts het resultaat van licht en reflectie? Hier zijn schaduwen geen restverschijnselen, maar een kracht op zichzelf—een spel van contrast en transformatie. Zo ontstaat een wereld waarin het bekende kantelt en vervaagt, waar vormen fluïde worden en niets is wat het lijkt. • What are shadows? Are they merely the absence of light, or do they possess their own undefinable essence? In Phantasmagoria, shadows shift between reality and illusion. They creep across walls, merge with structures, and carve out contours that are both present and fleeting. Changing with the light, they distort and disappear, never truly fixed. Are shadows less real than the object itself? Or are they just as much a part of what we see? Isn’t the object itself merely the result of light and reflection? Here, shadows are not mere remnants but a force of their own—a play of contrast and transformation. This creates a world where the familiar tilts and fades, where forms become fluid, and nothing is quite as it seems.