Desperation of Separation

Grenzen. Afscherming. Isolatie. Hekken, sluiers, muren, afgesloten luiken—tastbare en mentale barrières. Ze weren, omsluiten, beschermen, beperken. Wat veiligheid biedt, kan ook verstikken. Sluiers en doeken verzachten, filteren, verbergen. Ze bieden geborgenheid, een schuilplaats. Maar achter hun zachte gloed schuilt een harde waarheid: afwijzing. Hekken prikken in het landschap. Prikkeldraad snijdt. Staal splijt ruimte, versplintert zicht. Maar tussen het staal door gloort een opening—een kans op verbinding. Muren gaan verder. Ze blokkeren. Ze smoren. Wat binnen is, blijft opgesloten. Wat buiten is, vervreemdt. Geen uitweg. Geen beweging. Alleen stilstand. Deze serie onderzoekt de grenzen die ons scheiden—van anderen, van vrijheid, van pijn, van onszelf. Welke barrières zijn door anderen opgeworpen? Welke hebben we zelf gebouwd? Waar is nog een uitweg? • Boundaries. Barriers. Isolation. Fences, veils, walls, sealed shutters—both physical and mental. They repel, enclose, protect, and confine. What offers safety can also suffocate. Veils and fabrics soften, filter, conceal. They provide comfort, a refuge. Yet behind their gentle glow lies a harsh truth: rejection. Fences pierce the landscape. Barbed wire cuts. Steel splits space, fractures sight. But between the metal, an opening lingers—a chance for connection. Walls go further. They block. They smother. What’s inside remains trapped. What’s outside grows distant. No escape. No movement. Only stillness. This series explores the barriers that divide us—from others, from freedom, from pain, from ourselves. Which boundaries were built by others? Which have we built ourselves? And where is there still a way out?